Anlatı
Fayard, Eylül 2002
Sunum
Bu bir Davut ve Golyat öyküsü. Maneviyatla yoğrulmuş ve Çin'in materyalist gücü tarafından yok edilme tehdidi altında olan küçük bir halk olan Tibet, dünya sahnesinde çok özel bir yere sahip: Batı'daki medya ilgisi, demografik veya ekonomik ağırlığıyla orantısız. Kar ülkesine olan bu Batı ilgisi yeni değil. Yüzyıllar boyunca entelektüeller, misyonerler, gezginler, romancılar ve maceracılar Tibet'e hayran kaldılar ve çoğu zaman, ya boşuna ya da hayatlarını riske atarak, oraya nüfuz etmeye çalıştılar. Bu keşif gezilerinin başarısızlıklarından güçlü bir efsane doğdu: Tibet'in insanlığın son kutsal toprağı olduğu efsanesi. Peder Huc'tan Hergé'ye, James Hilton aracılığıyla, bu Tibet efsanesi 20. yüzyıl boyunca büyüdü ve 1950'deki Çin'in acımasız işgaliyle trajik bir ton kazandı. Bugün diasporada yaşayan Tibetli lamalar, maneviyat arayan ancak aynı zamanda efsaneden derinden etkilenen milyonlarca Batılıya manevi bilgeliklerini yayıyorlar.
Bu kitap, ilk kez ikili bir öykü anlatıyor: eşsiz bir dini kültüre sahip gerçek bir feodal toplum olan gerçek Tibet'in öyküsü ve hayal edilen, kurgulanan efsanevi Tibet'in öyküsü. Gerçeklik ve hayal gücünün iç içe geçmiş ipliklerini çözerek, bu ülkeye duyulan derin hayranlığı anlamamızı sağlıyor ve cesaretleriyle, çelişkileriyle, gölgeleriyle ve şüpheleriyle tasvir edilen bir halkın gerçek yüzünü ortaya koyuyor; bu da onları daha da sevimli kılıyor. Konusuna layık bir eser: Dünyanın Çatısı.