Psikoloji Dergisi, Mayıs 2002.
Yılın başından beri Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve İrlanda'da, üstleri tarafından cezalandırılmayan pedofil rahipler skandalı Kilise'yi derinden sarstı. Birçok kişi pedofili ile rahiplik bekarlığı arasındaki bağlantıyı sorguluyor. Keşişlerin aksine, dünyaya tamamen entegre olmuş erkekler için bekarlık ve iffet sürdürülebilir mi? Birçok rahibin fiilen metreslik yaptığını veya gizli cinsel ilişkiler sürdürdüğünü biliyoruz. Kilise'nin bu ikiyüzlülüğe son vermesinin ve yalnızca 12. yüzyıldan itibaren uygulanan ve İncillerde hiçbir temeli olmayan rahiplik bekarlığı kuralını sorgulamasının zamanı gelmedi mi? Şahsen buna ikna olmuş olsam da, bana göre bu, ister din adamı isterse sıradan insan olsun, sapkın bir psikolojik yapıya sahip bireyleri ilgilendiren pedofili sorununu çözmeyecektir.
Elbette, bu suçlar, çocukların tam güvenine sahip, Tanrı'ya adanmış kişiler tarafından işlendiği için daha da iğrenç görünüyor. Ama pedofili vakalarının çoğunda da durum aynı değil mi? Çocuk, bir "otorite" figürüyle -baba, amca, danışman, öğretmen veya günah çıkarıcı- karşı karşıya kaldığı için tuzağa düşüyor ve istismarcısını ihbar etmekten korkuyor. Pedofil bir rahipten mi yoksa ensest ilişki yaşayan bir babadan mı daha çok öfkelenmeliyiz? Her ikisi de aynı suçtan suçludur: çocuğun savunmasızlığını ve güvenini istismar ederek onu nesneleştirmek ve cinsel obje olarak kullanmak.
Pedofil rahipler vakalarında kabul edilmesi en zor şey, Katolik hiyerarşisinin tacizcileri koruyan tutumudur. İlgili tüm ülkelerde, kurum bu rahipleri yetkililere bildirmekten kaçınmış ve çoğu zaman onları görevlerinde tutmuştur. Kilisenin öncelikle kamuoyunda bir skandaldan kaçınmak ve kendi saflarında kara koyunlar barındırdığını kabul etmek istemesinin yanı sıra, bu tutum, her zaman "tövbe etmeleri" beklenen "günahkarlara" yönelik itiraf gizliliği ve "ilahi merhamet" ile meşrulaştırılmaktadır. Katolik hiyerarşisi, bazıları şüphesiz çocuklarla temas kurmak için rahipliğe yönelmiş olan sapıklar karşısında büyük bir naiflik ve suçlanabilir bir körlük sergilemektedir. Kilisenin zararı, birkaç sapkın bireyi tüm din adamlarıyla karıştırmanın yanlış olduğunu bilenlerin gözünde bile, zaten derindir. Koruyucu kurumun, inananlarını ve çocuklarını korumak yerine üyelerini korumayı tercih etmesi haklı gösterilemez veya kabul edilemez.
Mayıs 2002