BRUSSEL (België): conferentie

"Verlangen is de essentie van de mens," schreef Spinoza. En de mens is waarschijnlijk het enige levende wezen waarin verlangen een oneindig karakter aanneemt. Wanneer het zich in het domein van het zijn bevindt (kennis, liefde), verrijkt de oneindige aard van het verlangen de mens en komt het alle levende wezens ten goede.
Wanneer het zich echter in het domein van het hebben bevindt, leidt de oneindige aard van het verlangen tot de ideologie van "altijd meer", wat individuen voortdurend ontevreden maakt en de voornaamste oorzaak is van de ecologische catastrofe.

Hoe kunnen we onze verlangens naar geluk op de juiste manier richten en in harmonie brengen met die van andere levende wezens?
Hoe kunnen we vitale en creatieve energie cultiveren en de valkuil van afgunst of nabootsend verlangen vermijden?